Zin in hollandse kaas

Het zit er bijna op! We kijken terug op een zeer vette reis. Bounty stranden, duiken, tropische oorden, grote steden, chinese binnenlanden, paragliden, mooie wandelingen en natuurlijk nepal met zijn dikke himalaya. Het was top! Maar we hebben ook wel weer zin in hollandse kaas. En natuurlijk de nederlandse zomer met alle feestjes!

De laatste paar dagen hebben we in de drukte van Kathmandu doorgebracht, geshopped en tot ons laten doordringen dat we weer naar huis gaan. Hiervoor hebben we na de trekking rond de annapurnas een gezellig sociaal leventje gehad met medereizigers: Bootjes gevaren op het fewa meer bij Pokhara met pizza en bier. Avondjes in de kroeg en soms een kater de volgende dag. Hierna nog een dagje naar Dhulikel en Bhaktapur geweest. Dhulikel om nog een keertje een glimp van de himalaya te zien, maar we hadden pech: regen en onweer ‘s middags en mist in de ochtend. Bhakatapur was mooi, een rustigere en enigzins schonere variant van Kathmandu.

4 mei zijn we weer in NL. We  morgen via Delhi naar Schiphol. Over en uit.

Posted in Nepal | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Grote hoogtes in Nepal

Onze trip door Nepal staat in het teken van groote hoogtes, van het nirvana tot de himalaya met pieken van een dikke 8 kilometer hoog. We hebben in Kathmandu ervaren hoe mensen het nirvana trachten te bereiken door zich op een houtstapel publiek te laten cremeren in de Pashupatinath tempel of door aan de honderden gebeds wieltjes van de Boudhanath tempel te draaien.

Na een paar dagen sightseeing in Kathmandu zijn we naar Pokhara afgereisd, waar we eerst een paar dagen aan het Fewa meer hebben gechilled in een erg fijne bungalow. Deze bungalow was onderdeel van het Maya Devi village resort, waar de eigenaren ook een aantal aasgieren en zwarte wouwen houden en trainen om met paragliders te vliegen. Deze vogels zijn allen gered en de eigenaren proberen er veel aan te doen deze dieren van de ondergang te redden. Veel van deze vogels sterven namelijk door dat ze eten van carcassen waar voor deze vogels dodelijke medicatie in zit (oa diclofenak).

Aangezien bij dit resort veel paragliders landen waren we al snel geinspireerd om de omgeving ook eens vanuit de lucht te bekijken. Dit was heel mooi ook al was het wat bewolkt en konden we de pieken in de himalaya niet zien maar we hadden de mazzel om de thermiek te delen met een kleine 20 gieren, erg vet om tussen deze mooie vogels te vliegen.

Hierna hebben we ons opgemaakt voor een twee weken durende trekking rond het Annapurna gebergte. Deze trekking loopt van groene rijstvelden op een hoogte van een dikke 800 meter tot het hoogste punt op 5416 meter hoogte, de besneeuwde thorung pas. Iedere dag stijg je flink en zie je het landschap flink veranderen; rijstvelden veranderen in loofbos, loofbos wordt naaldbos en naaldbos veranderd in landschappen die eerder lijken op een andere planeet. Zeker als je op 5000 meter hoogte bij iedere stap om zuurstof snakt. Onderweg zagen we heel veel ezeltjes met blikken teer omhoog lopen, na dag 3 vroegen we ons toch echt af waar al die hoeveelheden teer voor nodig waren… Ze bleken het vliegveld in Humde te verlengen en te gaan asfalteren. Lang leve de ezel… Voor mij was dit de tweede keer dat ik deze wandeling heb gemaakt, en moet zeggen dat deze keer zwaarder was gezien de hoeveelheid sneeuw. De eerste keer hebben we nauwelijks sneeuw gehad terwijl we nu al 4 dagen voor de pas ‘s ochtends in de sneeuw liepen.   De vorige keer was er echter nog geen weg aan de andere kant van de pas, dus wij hebben er nu een aantal dagen vanaf kunnen schaven en men is druk bezig ook het dal voor de pas van een weg te voorzien. Het is echt bizar om te zien hoe mensen hier een weg door de himalaya blazen en hakken. Om maar niet te spreken over de werk omstandigheden. Mannen die zonder zekering de rotsen onder hun eigen voeten aan het weghakken zijn met pneumatische hamers. De meeste lodge eigenaren zijn als de dood dat de trekkers weg zullen blijven en wat dit alles voor de bestaande micro economie van porters en ezeltjes gaat betekenen ziet er niet goed uit. De prijs van ontwikkeling? Denk uiteindelijk onvermijdelijk dus hopen we er maar het beste van.
Wij hebben deze tocht onze eigen rugzakken gedragen en geen gebruik gemaakt van dragers en/of gidsen, wat prima te doen was. Alleen waren we de ijzige kou op grotere hoogtes wel snel beu, zodra de zon verdween achter de bergen daalde het kwik flink. We hebben meerdere nachten met temperaturen van twee cijfers onder nul doorgebracht, gelukkig hadden we warme North Fake donzen slaapzakken. Maar we waren desondanks toch stiekem wel een beetje jaloers op de nederlandse lente :p Een warme douche was helaas vaak erg luxe, dus hebben we het vaak moeten doen met een emmer warm water, een ijskoude douche of helemaal geen douche. Het stijgen naar grotere hoogtes hebben we redelijk volgens het boekje gedaan, twee dagen acclimatiseren in Manang op 3800 meter en verder niet te hard stijgen (maximaal 300-500 meter per dag). De laatste twee dagen was dit echter niet mogelijk en hebben we 2 dagen 700 meter gestegen en een slapeloze nacht op 4900 meter gehad, wat een lichte hoofdpijn bij Ilse tot gevolg had, dit werd echter een flinke hoofdpijn tegen de tijd dat we op de pas stonden maar na de pas ging het snel naar beneden (1600 meter lager lag het eerstvolgende dorp). Dit stond echter in schril contrast met een eigenwijze Israelier die ondanks zijn klappende koppijn toch de volgende dag de pas over wilde gaan, deze beste man heeft letterlijk kotsziek de pas overgelopen. En kreeg dusdanige hoogteziekte symptomen dat zijn porter op het punt stond een helicopter te laten komen, die er overigens ook nog even over kan doen mits het niet te hard waait. Beetje dom.

Na de slopende dag van de pas zijn we letterlijk weer op adem gekomen in Muktinath. De overwinning op Thorung hebben we op gepaste wijze met onze medetrekkers gevierd met een koud pintje everest bier in Muktinath. De volgende dag hebben we de tempel in Muktinath nog bezocht. Het was hier erg druk met pelgrims en saddhu’s aangezien het een of andere feestdag was (hoe wat en waarom kon niemand ons vertellen). De volgende was het plan om onszelf te trakteren op een jeep naar beneden, maar dat hadden de pelgrims ook bedacht, dus de jeep liet even op zich wachten. In ruil voor het wachten werden we wel getrakteerd op zang en dans van de pelgrims. Na een aantal uren wachten werden we dan met 14! man in een jeep gepropt als vee. Weer een ervaring rijker zeg maar. De rest van de reis naar Pokhara zou nog een dikke 11 uur duren per bus dus hebben we dit maar opgeknipt in twee etappes in verband met onze gezondheid. Aangezien we ons echt afvroegen we had bedacht dat daar uberhaupt bussen konden rijden. Deel 2 van de etappe hebben grotendeels op het dak van een bus doorgebracht met een gratis panorama, todat het helaas ging regenen. Tegen die tijd waren de zitplaatsen vergeven dus heb ik het grootste gedeelte op een stalen stang gezeten aangezien staan geen optie was met mijn lengte. Later werd plekje vergeven aan een vrouw met connecties. “Sir, you can take the last seat” Deze laatste seat heb ik nooit gevonden en ben maar op een tas gaan zitten in het gangpad. Top reisje! :). ‘s avonds hebben we onszelf getroost met een heerlijk italiaanse maaltijd en overmatige hoeveelheden wijn en bier.

Nu zijn we weer terug in Pokhara waar we de spieren waar wat rust gunnen en de plannen voor de laatste weken gaan maken.

Hieronder zie je onze wandeling rond de annapurnas op google maps geplot.

Posted in Nepal | Tagged , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

Pis-trein, Pandas en “the stairway from hell”

Vanuit Yangshuo hebben we een 25 uren durende nachttrein vanaf Guilin naar Chengdu gepakt. Dat is lang, maar aangezien ik goede ervaringen heb met nachttreinen in China, leek dat niet echt een probleem. Dat viel toch wel een beetje tegen.

Dit was een “hard” sleeper, dit betekend dat je slaapt in een open coupe met 6 bedden, wij hadden pech (drukke trein en laat geboekt) en hadden de bovenste bedjes (dicht tegen het plafond, zonder uitzicht naar buiten). De andere bedden waren in gebruik door onze buurchinezen. Een wat jongere jongen op het onderste bedje en een goed verzorgde chinees die alleen wat teveel aan rijstwhiskey had gezeten op het andere onderste bedje. En twee zeer onverzorgde chinezen van het platteland. Waarvan de ene de gehele trein goed liet ruiken naar tenenkaas. Ben echt wel wat gewend maar deze zweet kakkers sloegen echt alles. De man van de rijst whiskey heeft een compleet bos omgezaagd in z’n slaap en de chinees van het platteland zonder zweetvoeten deed lekker in canon mee. Als deze laatste man wakker was dan ruilde hij het snurken om voor het goed ophalen van zijn keel die goed voel slijm zat door lekker goedkope dubbelzware Chinese sigaretten, dit met een gemiddelde interval van een minuut of 10.  Dan was er nog het toilet en de lucht die zo nu een dan door de coupe walmde. Dit toilet spoelde slecht door en de conducteur gebruikte het bezempje naast dit toilet om zo nu en dan wat afval door het toilet gat te duwen, de rest van de tijd stond het naast het toilet zodat iedereen er goed overheen kon spetteren. Toen de conducteur tegen het einde van de rit ook sterk naar pis (goede sterke doordringende ochtend-urine lucht) leek te ruiken kwamen we er achter dat hij niet zo stonk maar de bezem die hij gebruikte om regelmatig de vloer van de trein te ontdoen van zonnebloempitten, kippepootje, blikjes en ander afval wat men voor het gemak op de grond gooit, bij gebrek aan prullenbakken…

Afijn een heerlijk tochtje… Vanuit Chengdu zijn we een ochtendje naar het Panda breeding en research centrum geweest. Leuk om deze eigenaardige lieve beestjes te bekijken. Een soort van dierentuin maar dan alleen Pandas die ze gebruiken om ze te fokken zodat ze niet uitsterven. Het opnieuw uitzetten in het wild was alleen helaas nog niet succesvol.

Nadat we wat extra warme kleren hadden gekocht zijn we afgereisd naar Emei vanwaar je de Emei Shan (Een van de 4 heilige boedistische pieken in China) kan beklimmen. Deze piek is een dikke 3000 meter hoog en we hadden al gehoord van mede reizigers dat we er sneeuw zouden aantreffen en met “crampons” (pinnen onder je schoenen) stukken moesten lopen en het koud zou zijn -3 a -6. Gezien deze omstandigheden dachten deze zondaars slim te zijn en slechts de afdeling uit het nirvana te ondernemen. De moderne chinese toerist is namelijk lui en je kon dus ook met een bus en kabelbaan omhoog. Dat hebben we geweten, denk dat Boedha ons meteen heeft gestraft. Want het leek wel of we in een nachtmerrie van Escher terecht waren gekomen met eindeloze trappen, dit werd onze stairway from hell. Een dikke 24km afdalen over eindeloze trappen met een hoogteverschil van ruim 2000 meter. Onze knieen, bovenbenen en kuiten waren pulp tegen de tijd dat we beneden kwamen. En de 4 dagen die hierop volgden leken we wel 2 gehandicapten, wat een spierpijn. Je had ons moeten zien lopen die dagen erop; we maakten grapjes dat we elkaar op de lotgenoten stichting hadden ontmoet.

Omdat de kans op een permit naar Tibet niet echt verbeterde hebben we een China Eastern vlucht via Kunming naar Kathmandu genomen. In Kunming waren we nog kreupel en hebben we niet echt veel gedaan. De volgende ochtend vroeg op voor het laatste stuk van de vliegreis naar Kathmandu. Na een half uur rondcirkelen boven Kathmandu, met een zeer VET uitzicht over de Himalayas die door de wolken prikten, kwam het slechte nieuws dat we niet konden landen in verband met mist. We zouden uitwijken naar Calcutta in India, daar hebben we een dikke 4 uur op de grond gestaan zonder dat we het vliegtuig konden verlaten.  Uiteindelijk veilig geland in de chaos van Kathmandu, blijft een indrukwekkende stad, met z’n geuren, koeien, geluiden, enorme hoeveelheid smog, brommers, antieke autos en kleurrijke Nepalis!

Posted in China, Nepal | Tagged , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

China!

Na onze niets-doen retraite. Zijn we weer vol gas aan het reizen, wat weer erg goed bevalt. Na Thailand hebben we 2 dagen doorgebracht in Hong Kong wat een verrassend relaxte stad is! Het openbaar vervoer is strak geregeld en het is vrij goed toeven tussen alle hoogbouw, minder druk dan je zou verwachten.  Maar het fijnste is toch wel al het groen rondom de stad. We hebben hier een dagje gelopen in het groen van Victoria peak. Maar als je meer tijd hebt kun je dagen wandelen in de nationale parken rondom Hong Kong. Het enige nadeel zijn de prijzen in Hong Kong: guesthouse: 25 euro p.p.n, pint pils: 3,5 euro.

Vanaf Hong Kong hebben we de trein gepakt naar Guangzhou, wederom een miljoenen stad. Deze stad tovert zichzelf ‘s avonds om in een ware openlucht discotheek; compleet met lasers en dikke gekleurde bewegende schijnwerpers langs de waterkant. Ook deze stad was vrij goed te behappen. Strakke metro en ons guesthouse lag aan een rustig buurtje met weinig verkeer pal aan de waterkant, waar ‘s ochtends de chinese omaatjes hun dans pasjes oefenen. (Om natuurlijk ‘s avonds de show te stelen in de openlucht disco).
In Guangzhou hebben we het mausoleum van koning Nanyue bekeken. Dit graf wat een aantal tombes in een voormalige berg zijn, is per ongeluk gevonden toen men hier een winkel centrum wilde gaan bouwen. Dit graf is van rond 200 voor Christus maar is pas ergens in de jaren 70 ontdekt. Ik zal jullie verder niet vermoeien met alle details maar het was vrij indrukwekkend om te zien, vooral hoe dit alles de tand des tijds heeft doorstaan. Oa een compleet pak van Jade en hoop sieraden wat deze koning moest beschermen in het hiernamaals.

Vanuit Guangzhou hebben we de nachttrein naar Guilin gepakt. We hadden geluk met de slaapplekken want de trein was erg rustig en we hadden het compartiment met 6 bedden voor ons zelf. Na een comfortabel nachtje in dromenland kwamen we ‘s ochtends vroeg in de regen aan. Vanuit Guilin rechtstreeks naar de Giggling Tree, een zeer sfeervol guesthouse een paar km buiten Yangshuo midden op het platteland. Dit guesthouse is van een leuk Nederlands stel die hierheen verkast zijn. Fijne kamers en heerlijk eten; inclusief patatjes oorlog, hutspot en hollandse appeltaart.
De eeste dag hebben we hier nog zon gehad wat erg uitzonderlijk is aangezien ze hier afgelopen maanden in de mist en regen hebben gezeten en dit is ook het weer wat we verder hebben gehad, gelukkig wel droog de laatste paar dagen. Hier hebben we met bamboo vlot, althans de moderne variant van chinees bamboe; PVC buis, de Li rivier afgedobberd. Dit was mooi, maar wel een tikkeltje fris. Tijdens dit tochtje konden we o.a. de beeltenis op het 20 Yuan geldbiljet in het echt zien. Verder hebben we hier nog wat gewandeld en een dagje tussen de akkertjes gefietst. Een erg mooie omgeving! Ilse heeft hier nog wel pijn aan haar hart gekregen aangezien hier hondjes en katten gefilt worden op de lokale markt en zonder huid als eetwaar bij de stalletjes worden opgehangen.

Na al dit moois hebben we ook nog wel een tegenslag(je) te voortduren gehad al staat dat in schril contrast met de aardbeving in Japan. We kunnen niet via Tibet naar Nepal reizen… Er worden in de maand Maart geen Permits voor Tibet uitgegeven in verband met de herdenking van de opstanden in Maart 2008 en 1959. Waarschijnlijk kan men weer per begin April naar Tibet reizen maar dat valt slecht in onze reisplanning omdat we dan vrij weinig tijd overhouden voor Nepal en we zouden dan ons plan voor China moeten uitbreiden wat toch nog vrij fris is, zeker de noordelijkere provincies. Dus gaan we rechstreeks naar Nepal, misschien met een vlucht via Lhasa naar Kathmandu zodat we wellicht nog een mooi panorama uit het vliegtuig hebben.

Straks hebben we een treinreis van 25 uur richting Chengdu voor de boeg.

Posted in China | Tagged , , , , , , , , , | 1 Comment

Niets.

Het is weer even geleden dat wij hier een berichtje hebben achtergelaten. Ja, we leven nog. We zijn ons echter momenteel aan het verdiepen in de Thaise minimalistische kunst van het niets-doen. Dat valt echter nog niet mee. We hebben het er maar moeilijk mee. Slapen in een bamboe bungalow totdat je echt je ogen niet meer dicht kan houden. Heerlijk ontbijten met een verse jus, vers tropisch fruit, een bakje koffie en een gekookt eitje. In de zon liggen aan het zwembad op het gras of aan een turquoise blauwe zee met fijn koraal zand. Al niets-doend wachten totdat de zon langzaam achter de bergen of horizon verdwijnt om vervolgens aan een koud Singha-tje, verse fruit shake of een cocktailtje te sippen. Dit terwijl je de menu kaart weer eens binnenstebuiten keert. Wordt het een lekkere Thaise curry, een visje, een verfrissende salade of toch een stukje mals vlees. Keuzes keuzes keuzes… En voor het slapen gaan moe worden van knisperende kampvuurtjes of het geluid van de eindeloze branding. Wat kan het leven toch zwaar zijn.

Dit is zo’n beetje de levensstijl die we afgelopen dagen gebezigd hebben met bezielende inspiratie van Taco die we hebben op gezocht in Pai (land). Pai is een klein rustig stadje aan een riviertje in het noorden van Thailand, met een wat vastere kolonie westerlingen die het leven of de ziel aan het uitdiepen zijn en een vluchtigere groep backpackers die hier een kleine pauze houden op hun rondreis door zuid-oost Azië.  Hier hebben we niets gedaan. We hebben echter een dag gezondigd en een waterval bezocht, wat we beter niet hadden kunnen doen in het droog seizoen. Verder dus niets gedaan.

Nu zijn we beland op Ko Samet, op een kleine 4 uur ten zuiden van Bangkok. Het noorden van het eiland is een behoorlijk kermis (jet-skis, kilometers vreet schuren, rood geblakerde Russen en andere westerlingen op een pakketreis), al schijnt dit nog veel erger te zijn in de weekenden als de rijke Bangkokiaanen hier ook neerstrijken om weekend te vieren. Dit past echter niet zo bij het niets-doen ritme wat we hebben en zijn dus wat zuidelijker gaan zitten, waar we beter niets kunnen doen. We hebben hier een mooie houten bungalow waarvandaan we zee kunnen zien en wat op steenworp van een erg mooi, relatief rustig strandje staat. Misschien verkassen we nog iets verder naar het zuiden van dit eiland zodat we nog beter niets kunnen doen.

De eerste nacht hier kwamen we aan in het donker en zijn rechtstreeks naar een door de Lonely Planet beschreven budget resort gegaan. Waar we een goedkope bungalow hadden gehuurd voor 1 nachtje zodat we de volgende dag bij daglicht een lekker plekje konden zoeken. Deze goedkope bungalow stond echter op de nominatie om gesloopt en vervangen te worden door iets mooiers en duurders. Dit hebben we geweten want deze bungalow stond midden in het sloopafval en terwijl ik ingezeept onder douche stond begon het water achteruit de bungalow te spuiten i.p.v. de douchekop.

Op 4 maart houdt het niets doen op en gaan we waar wat doen. We vliegen dan voor 2 dagen naar Hong Kong om vervolgens met de trein via Guangzhou (Kanton) China in te reizen. De eerste bestemming op de agenda hier is Yangshuo, wat erg mooi schijnt te zijn.

Posted in Thailand | Tagged , , , , , , , , , | 1 Comment

Rampgebieden, tempels, interviews en grote steden

Het “hello mister” was in Java veranderd in “Can I have an interview with you?” Dit waren meestal school kids uit Jakarta of een andere grote Javaanse stad die op schoolreisje waren. Ze waren echt overal, helaas allemaal met hetzelfde riedeltje: “Where are you from? What do you like about Indonesia? Where have you been? Where are you going?” Aan het begin erg leuk, later bijna irritant, maar we bleven lachen. Ilse die niet zo goed in nee zeggen is had het meeste geduld, en voelde zich bijna Madonna die driftig handtekening uitdeelde.

Na uitgetempeld (en geinterviewed) te zijn in Yogyakarta, na het bezoeken van Prambanan, de borobudur en wat broertje en zuster tempeltjes. Hebben we het gebied nabij de Merapi bekeken. De veiligheidszone was inmiddels weer teruggebracht naar 3 km, dus we hebben van dichtbij de kracht van moeder aarde kunnen ervaren. Wat een maanlandschap heeft de laatste uitbarsting gemaakt, erg indrukwekkend. Voornamelijk de rivier die onstaan is door de hete lava en modderstromen na heftige regenval was bizar om te zien, gigantische rotsblokken die meegesleurd zijn en complete dorpen, wegen en bruggen hebben weggevaagd. Als je dit ziet is het dodental (+- 300 mensen) eigenlijk nog beperkt gebleven.

Hierna hebben we de nachttrein richting Malang gepakt, een rustig stadje gesticht door de Hollanders. Met zowaar een oranje buurt compleet met jaren 30 villas, de straatnamen zijn echter nu wel omgedoopt van Wilhelmina straat naar Jalang Bromo of iets dergelijks. We hebben hier ook overnacht in een nederlandse villa (splendid inn) compleet met jaren 60 interieur, helaas lijkt het er ook op dat er sindsdien weinig onderhoud is gepleegd. Al met al een prettig stadje.
Vanuit Malang hebben we een nachttocht naar vulkaan Bromo gemaakt, om 1 uur opgestaan om zonsopgang te ervaren. Bromo is echter een zeer actieve vulkaan en heeft de afgelopen weken flink moeten hoesten; zo erg dat de luchthaven van Denpaser op Bali zelfs een tijdje dicht was door de aswolk. Er hing zoveel as in de lucht dat we maar weinig van de zonsopgang hebben gezien. Desondanks toch erg mooi en zeker het geluid wat deze kuchende vulkaan maakte. Diep geroffel en als je je ogen dicht deed leek het soms wel op het breken van golven op het strand.

Een mooi bruggetje, want we gaan weer naar het strand, nu in Kuala Lumpur. Vandaag uiteraard de Petronas torens bekeken en we hebben vanaf ruim 200 meter de stad bekeken vanuit de televisie toren. Daarna hebben we nog wat rondgestruind door China Town en zijn we net op tijd weer in ons luxe hotelletje voordat de hemel brak. Straks gaan we lekker een drankje drinken en hapje eten hier in de buurt. Morgen vliegen we voor 2 dagen naar Bangkok en reizen daarna waarschijnlijk door richting Ko Tao via Ko Phangan om nog even lekker te duiken en aan het strand te liggen. Zodat China zich een beetje kan opwarmen voordat wij komen

Posted in Indonesie, Maleisie | Tagged , , , , , , , , , | 2 Comments

Hand in hand met Princess

Na een waanzinnige ervaring met de apen, aapjes en vogels in Tanjung Puting National Park zitten we nu in Yogyakarta. Hier gaan we de Borobudor en Kraton (Paleis van de Sultan) bezoeken.

Om Tanjung Putting te bereiken hebben we een vlucht genomen vanaf Banjarmasin met een relatief klein propellor vliegtuig (+- 50 zitplaatsen). Vanuit de lucht zagen we eerste oneindig veel onaangetaste jungle, na onze tussenlanding op Sampit veranderde dit landschap helaas abrupt en zagen we met eigen ogen hoe de jungle wordt bedreigd door palmolie plantages. In plaats van jungle zagen we van de kust tot zover we konden kijken rijen met palmen voor de palmolie productie en de fabrieken die de olie uit de palmen halen, shocking! Ook zagen we flinke stukken land omgewoeld door mijn activiteiten, voornamelijk goud. Deze mijn activiteiten zijn ook een grote veroorzaker van kwik en andere zware metalen in de rivieren. Palmolie wordt voor van alles en nog wat gebruikt zit veel in voedsel (oa chips) en cosmetica, maar ook als plantaardig vet of bio-brandstof . Hier moeten we toch maar is wat beter op gaan letten.

Wat was Tanjung Putting een mooie ervaring, we hebben daar 3 dagen gewoond op een Klotok. Onze prive woonboot, met een waanzinnig leuke crew, Ian de kapitein, Agus de kok en Ponco de gids. Deze lieve mensen hebben ons de tijd van ons leven gegeven met veel humor en heerlijk eten.
Op dag 1 hebben we veel neus apen gezien, ook wel proboscis of monyet belanda (bahasa indonesisch voor hollandse aap). De nacht hebben we heerlijk geslapen op het dek onder een klamboe inclusief gratis jungle geluiden (cicades en af en toe het geluid van gibons en andere dieren). Zwemmen was er echter niet bij want het water zit vol met krodillen, die zich erg goed verstoppen.  We hebben ze wel gehoord maar niet gezien. En de eerste dag voeren we door lichtbruin water wat erg vervuild is door een mijn stroomopwaarts, later, na een afslag het park in, veranderde de rivier van koffie-met-melk-kleur in een cola kleur (schoon water).�
Op dag 2 hebben we Camp Leakey bezocht waar onze stoute droom is uitgekomen. We hebben hand in hand met een Orang Utan genaamd Princess en haar kindje Putri naar de voederplek gelopen. Princess doet dit wel vaker en pakt dan de arm van toeristen of rangers en gaat daar dan met haar volle gewicht aanhangen.
Na weer een goede nacht slaap hebben we nog 2 kampen / voederplekken bezocht. 

De meeste Orang Utans in dit national park zijn ex-gevangen apen of apen die op een of andere manier gered zijn en worden op deze manier op een gecontroleerde manier weer in het wild uitgezet. Onderdeel van dit rehabilitatie process is het voederen van de apen op gezette tijden, een goed teken is als ze hier niet op af komen want dan hebben ze genoeg aan de vruchten en ander eten in de jungle.

Kortom, een ervaring die we niet snel vergeten.

Na de dagen in het park hebben we nog een dagje doorgebracht in Pangkalan Bun en zijn we de volgende dag naar Semarang gevlogen en hebben daarna de bus gepakt naar Yogyakarta, hier genieten we weer van de gemakken die de toeristischere gebieden met zich meebrengen.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=XNO4NGRx5oc&w=425&h=344]

Posted in Indonesie | Tagged , , , , , , , , , , | 4 Comments

Hello mister!

Is wat je hier constant hoort als je op straat loopt of door de straten vaart. We zitten nu in Banjarmasin, Kalimantan. Wat zichzelf het Venetie van Azie noemt, aangezien het leven hier zich grootendeels afspeelt op het water. Een groot contrast met toeristisch Bali en Lombok. De enige westerling hebben we net na aankomst gezien. Onze gids had ons daarom ook snel gevonden, Tailah een zeer aardige man die ons een hele goede tijd heeft bezorgd, zeker aangezien ons Bahasa Indonesia nog niet al te best is en weinig mensen hier engels spreken.

Hij heeft ons meegenomen naar de ochtend markt op het water, dit was een vroegertje: 04:30 bij ons guesthouse weg om op tijd te zijn voor de markt. Met een ocek (lange boot) door de straten varen, waar iedereen ontwaakt en zich “opfrist” voor een nieuwe dag. Dit opfrissen is naar onze maatstaven toch anders. Dit bruine water is namelijk ook het riool en schijnt vervuild te zijn met zware metalen door de (Kolen, Goud, Kristal en wat al niet meer) mijnen stroomopwaarts. Toch stonk het niet, waarschijnlijk omdat toch vrij hard stroomt.

Dat we veel bekijks hadden op straat, er veel gezwaaid en ge-hello-mister-ed werd hadden we vrij snel in de gaten. Maar hier ging nog een schepje bovenop toen we in de middag door een ander gedeelte van Banjarmasin voeren. Ilse heeft ook meer respect gekregen voor Beatrix, ze heeft nog steeds een lamme arm van het zwaaien. 

Het was een mooie ervaring; kinderen die met kleren en al in het water sprongen, sommigen zelfs van de daken, om ons “high fives” te geven. Moeders die hun jonge kroost wasten en talloze kinderen die aan het vliegeren waren. Wij waren ook duidelijk een attractie, we hebben zelfs een paar mensen betrapt die ook foto’s van ons maakten.

Een mooie dag! Morgen vliegen we naar Pangkalan Bun om 3 dagen aapjes te gaan kijken vanaf een klotok (soort van woonboot) in Tanjung Putting National Park

Posted in Indonesie | Tagged , , , , , , | 4 Comments

Strand, lui en lekker eten

Na Gili Tranwangan hebben we nog een paar nachtjes doorgebracht op Gili Meno, de kleinste Gili. Heel erg tranquil, hier waren meer armband, ketting en sarong verkopers dan toeristen. Maar daar hebben we niet echt last van gehad aangezien we aan de rustige sunset kant van het eiland zaten. De meeste verkopers zaten vaak meer om een gesprek verlegen om er soms toch nog even een sales pitch doorheen te gooien, maar een vriendelijke glimlach en terimah kasih was meestal al snel voldoende om ze af te wimpelen. Ook hier alleen vervoer met paard en wagen.

Nu zitten we in Sengigi, west Lombok. Ook een zeer aangenaam oort. Hier genieten we weer een beetje van luxe, een heerlijk bungalow met alle gemakken (Airco, ligbad) op een resortje met zwembad aan het strand. Gister avond hebben we bij buurman Roberto heerlijk Italiaans gegeten waar we ons zowaar op Corsica waanden.  Flesje wit, ravioli en een pizza Bianca op het strand tussen de walmende fakkels. Deze ervaring hadden we ook al eerder op Trawangan, toen echter met een heerlijke vis BBQ. Het Indonesisch eten is overigens ook zeer lekker maar af en toe een beetje westerse afwisseling op dit niveau is toch ook niet verkeerd.

We zijn ons nu een beetje aan het beraden wat de volgende move gaat worden. Nog wat meer bekijken van Lombok, alhoewel dat waarschijnlijk ook weer strand gaat worden, heel vervelend. We hadden graag een aantal dagen gaan hiken op Gunung Rinjani, een hele mooie vulkaan hier op Lombok. Het is echter regenseizoen en de vulkaan is de komende maanden niet toegangkelijk, gezien het gevaar voor landverschuivingen etc.

De keuze is tussen Kuta (op Lombok) een zeer chill surfers paradijsje, aldus de LP. Of… een vlucht naar Banjarmasin op Kalimantan, het venetië van Azie, om daarna door te reizen richting Tanjung Puting National Park om aapjes te gaan kijken vanaf een klotok (Woonboot)…

Heerlijk deze luxe problemen.

Posted in Indonesie | Tagged , , , , , , , , , | 3 Comments

Een nieuw paradijsje: De Gilis

Na onze duik avonturen zijn we verhuisd naar Gili Trawangan, met onze PADI Open Water certificaten op zak. Onze oren moeten nog even bijkomen, dus we doen het qua duiken de komende dagen even rustig aan. Maar daar zullen we geen problemen mee hebben op dit paradijselijk eiland. Er zijn hier geen autos en motorfietsen, het vervoer gaat hier per paard en wagen. Er zijn nog twee andere ‘Gilis’, namelijk Meno en Air, deze bezoeken we waarschijnlijk al eiland hoppend naar de “wal” van Lombok.

Het duiken moet ook erg mooi zijn hier; er zitten hier zeeschildpadden die ook nestelen hier op het eiland, maar ook black/white tip haaien, manta’s en diverse riffen met koraal.

Posted in Indonesie | Tagged , , , , , | 2 Comments